richard1958
Geplaatst: di jan 04, 2011 1:12 am
Het klinkt bijna als een clich├®: vandaag heb ik een W124 gekocht. Tot zover niets bijzonders.
Maar.....haar inmiddels 60 jarige kinderen vonden het niet langer verstandig/verantwoord dat hun moeder nog boodschappen ging halen met de auto...een W124 uit mei 1990.....ma is de eerste eigenaar (tot nu toe).
Als ik deze mensen niet zou kennen zou ik het niet hebben geloofd.
En zodoende kon ik vandaag een W124 kopen.
Een auto met nog g├®├®n 49.000 (LEES: < negen-en-veertig-duizend) km op de teller. Voor 2 mille.
Buiten de bestuursterplaats om zijn de andere zittingen NOOIT gebruikt. De auto is o.a. voorzien van metallic lak, airco en automaat.
Er zijn twee kleine opkomende roestplekjes te herkennen op het linkervoorspatbord (grootte: 50cents munt) en een net boven de rechterachterbumper (grootte: 2Ôé¼ munt).
Op de brug laat de auto geen enkele onvolkomenheid zien; er is geen roest van enige omvang of betekenis te traceren. Er is domweg geen roest. Ophanging, aandrijving, rubbers.....het ziet er allemaal even onberispelijk uit.
Het interieur is in perfecte staat.
De wagen is voor elke vorm van onderhoud bij de merkdealer geweest. Onderhoudsboekje en rekeningen onderschrijven dit.
Exterieurkleur is aanvaardbaar. Interieurkleur is gelijk aan uienschillen; de tranen springen in je ogen. Maar dat is ongetwijfeld meer een kwestie van smaak; of toch gewenning? De fotocamera weigerde nu in elk geval dienst.
De prijs, de lage kilometrage, de onderbouwde staat van onderhoud drukt het argument van de interieurkleur (fors) naar de achtergrond.
Volgende week de auto halen; ter keuring aanbieden. En dan hopelijk veel plezierige kilometers met deze auto onderweg zijn..... Alle ingredienten lijken ervoor aanwezig te zijn.
M.vr.gr. Richard
Maar.....haar inmiddels 60 jarige kinderen vonden het niet langer verstandig/verantwoord dat hun moeder nog boodschappen ging halen met de auto...een W124 uit mei 1990.....ma is de eerste eigenaar (tot nu toe).
Als ik deze mensen niet zou kennen zou ik het niet hebben geloofd.
En zodoende kon ik vandaag een W124 kopen.
Een auto met nog g├®├®n 49.000 (LEES: < negen-en-veertig-duizend) km op de teller. Voor 2 mille.
Buiten de bestuursterplaats om zijn de andere zittingen NOOIT gebruikt. De auto is o.a. voorzien van metallic lak, airco en automaat.
Er zijn twee kleine opkomende roestplekjes te herkennen op het linkervoorspatbord (grootte: 50cents munt) en een net boven de rechterachterbumper (grootte: 2Ôé¼ munt).
Op de brug laat de auto geen enkele onvolkomenheid zien; er is geen roest van enige omvang of betekenis te traceren. Er is domweg geen roest. Ophanging, aandrijving, rubbers.....het ziet er allemaal even onberispelijk uit.
Het interieur is in perfecte staat.
De wagen is voor elke vorm van onderhoud bij de merkdealer geweest. Onderhoudsboekje en rekeningen onderschrijven dit.
Exterieurkleur is aanvaardbaar. Interieurkleur is gelijk aan uienschillen; de tranen springen in je ogen. Maar dat is ongetwijfeld meer een kwestie van smaak; of toch gewenning? De fotocamera weigerde nu in elk geval dienst.
De prijs, de lage kilometrage, de onderbouwde staat van onderhoud drukt het argument van de interieurkleur (fors) naar de achtergrond.
Volgende week de auto halen; ter keuring aanbieden. En dan hopelijk veel plezierige kilometers met deze auto onderweg zijn..... Alle ingredienten lijken ervoor aanwezig te zijn.
M.vr.gr. Richard
. Kan me niet voorstellen dat er een lekijke tussen zit.